Waga.

W mrocznych czasach osłabionego komunizmu, czasach gdy telefony mieli wybrańcy sekretarzy, pobiegłem na pocztę na Małachowskiego , zadzwonić do ówczesnej bieżącej narzeczonej. Narzeczona była z Gdyni, a jej mąż był marynarzem na linii dalekowschodniej.
Czekałem cierpliwie na połączenie, gdy weszła pani w środkowym wieku, w futrze i z dwoma walizami. Bo to było na poczcie przy dworcu. Paniusia , na oko z nienajdalszego wschodu. W ustach szparkasa złotych zębów. Postawiła walizy i przemówiła:
- Brest proszu.
Okienko „zamówiło” rozmowę.
- Czekać proszę. Do dwóch godzin.
Paniusia z nudów wspięła się na pocztowa wagę. Futro przewiesiła przez ramię (by nie zafałszować wskazań dobrobytu). Waga niestety była tylko do piętnastu kilogramów. Wskazówka trzasnęła o odbój jak zderzaki pociągu przy zestawianiu składu. Tarcza wagi była zwroócona w stronę kasy. Paniusia dostojnie obiegła ladę (dostojnie obiegła), ale te stare wagi nie miały pamięci.

Podejrzewając że wzbudza wesołość, schowała się do jedynej wolnej kabiny numer osiem. Telefonistka może krosować rozmowy dowolnie. Kabina osiem była zablokowana przez bratnią damę (w zasadzie siostrzaną).

Po około godzinie głośnik złośliwie zapowiedział: Brześć łączę – kabina cztery.

Wasz kot LdV w podrozy do konca swiatła.

być może

Świeże ryby.

Czasem przy parszywej pogodzie, polowaliśmy na rybki w różnych jeziorach. Jezioro Dargin zapewniało niezłą widoczność, węgorze, szczupaki, okonie. Polowanie polegało na znalezieniu miejsca, gdzie wegorze chowaly sie w swoich dziurach w dnie i egzekucji z kuszy. Dobry dzień przynosił do sześćdziesięciu węgorzy, dzień zły przynosił zły humor (tzn dzień przynosił humor, a nie odwrotnie). Kiedyś trafił się taki zły dzień. Na motorówce wiło się już kilka węgorzy. Po wynurzeniu się z kolejnymi spiętymi do pasa balastowego drucianą pętlą, przewleczonymi przez skrzela rybkami, walnąłem glową o dno lodzi. Nie swojej, to była milicyjna motorówka. Z Węgorzewa nomen omen.

- Dokumenty proszę!

- Mogę wyjść z wody?

- Proszę.

Wciągnęli mnie koledzy do lodzi (do łodzi naturalnie – Lodzi napisałbym z dużej litery). Wystraszony byłem mocno. Mogłem stracić sprzęt(Gorman Siebe aparat, reduktor Marlin, pianka Oyster (spore pieniądze), kusza pneumatyczna za 27 rubli) łódż była służbowa, a dokumentów oczywiście nie miałem żadnych (z powodu wilgoci, a w tamtych czasach jedynie worki na topielców były wodoszczelne).

– Dokumenty !

- Nie mam, wpadły mi do wody jak uderzyłem głowa w dno waszej lodzi (pardon łodzi).

-Pozwolenie na polowanie jest? – wydawano takie pozwolenia w G.R.

- Nie. Ale właśnie szedłem załatwić

- ha ha ha – i pewno wpadliście do jeziora z powodu zanietrzeżwienia?

- Nie piję przed kąpielą.

- A co to jest?

- które?

- A o te – pokazał milicjant wijące się ryby..

Ryby. Właśnie wypłynąłem je wypuścić, za duże do akwarium, a mniejsze nie dają się trafić. Zimno nie?

W łodzi była flaszeczka żytniej. Wyciągnąłem nie czekając na odpowiedż . Milicjanci na optykę złagodnieli. Im tez było nieciepło i nielekko. Godzina była piąta rano.

Te ryby wypuścimy sami. Musimy mieć pewność ze będą wolne.

Jasne. Na pewno mogą na was liczyc – wiedziałem ze mi się upiekło. Koszty mogły być duże .
A ponadto do śruby miałem doczepiony pas balastowy z węgorzami na drucie.

Milicjanci wypili z nami po musztardówce, zgarnęli węgorze – smakosze pieprzeni – i odpłynęli. My z kilkoma szczupakami i węgorzami tez odpaliliśmy do domu, szczęśliwi z życzliwości władzy.

Wasz kot LdV.

byc moze

.

Wasserski.

Kilka letnich sezonów do C.O.S.u w Giżycku przyjeżdżał Andrzej. Z jedna, dwoma, póżniej trzema motorówkami trudził się holując narciarzy. Czasem wyruszał do Mrągowa na tamtejsze imprezy. Andrzej chytry był niebywale. Kiedyś przyłapałem go jak szeptał patrząc na złotówkę od klienta, za pożyczenie kieliszka: ” jeden zloty, dziesięć złotych, dziesięć tysięcy złotych, milion złotych”. Na burcie łodzi mial wysmarowane: „WASSERSKI”, a nazywał się też w tym rytmie.
Takie stare polskie nazwisko handlowego wyznania.

W czasach o których piszę, w kadrze naszych bokserow byli bracia Skrzeczowie, a kadra miała w COSie zgrupowania. Skrzeczowie byli sympatyczni i kontaktowi, mimo obitych głów. Polubili jazdy na nartach wodnych jak boks. No i nikt ich nie bił po głowach.
Andrzej miał żniwa.

Któregoś dnia po śniadaniu przyszedł Paweł, czy tez Grzegorz z pytankiem : gdzie jest pan Wasserski. Od tej pory Andrzej był tylko pod artystycznym nickiem Wasserski znany.
- Wasserski – daj papierosa.
-Nie mogę, mam ostatnie dwie paczki.

Byłem dość częstym gościem u Andrzeja. Napijaliśmy wódeczki, o których cenie mnie w progu informował. Zawsze była to jednak znakomita Vistula, a cena zależała od flaszki do jakiej była przez Andrzeja przelana. Progiem był próg kempingu, najmniejszego z tych które widziałem. Andrzej mieszkał w nim z mamą , żona morganatyczna i córka. Gdy żona wyjeżdżała opiekę nad dzieckiem przejmowała „kuzynka” W zimie w tym samym kempingu mieszkał w Szklarskiej i zarabiał na wyrwirączce (wydrwirączce).
To była linka w pętli napędzana silnikiem, do której podpinało się kołkiem – nie wiem czy takie jeszcze się spotyka.
Mimo swojej zaawansowanej oszczędności nigdy mnie nie kasował za wjazd.
Czy w Szklarskiej tez jako Wasserski byl znany?

Wasz Kot LdV w podrozy
byc moze

Nutka z marca 2007

Pies Pies.

Do kanonu sztuki dziennikarskiej należy zasada że pogryzienie człowieka przez psa nie jest niusem, natomiast pogryzienie psa przez człowieka owszem. I ja znam taki przypadek.

Wydarzył się w latach osiemdziesiątych w Jel.Górze na dworcu. Rychu – brat znanego kamieniarza z Cieplic, sam kamieniarz – człowiek duży i silny podjechał autem pod dworzec, zatrzymał się na postoju taxi i poszedł kupić paczkę sportów. Do pierwszego sporta wypił piwo, do drugiego drugie, itd. Po ugaszeniu pragnienia – a pił jak wielbłąd chory na nerki po miesięcznej karawanie – wrócił do auta.
A tam już dwóch milicjantów z owczarkiem, w wianuszku wqrwionych taxiarzy. Milicjanci się nie speszyli widokiem nawalonego Rysia, 195 cm wzrostu i rączka wielkości pizzy za 7€. Mieli przecież psa.
- Prawo jazdy proszę!
- Nie mam.
- Zapomnieliście? – pyta milicjant, licząc na wrodzoną skłonność obywatela do ugody z milicją.
- Nigdy nie miałem – Rysiu wrednym psom nie zamierzał ułatwiać życia. Milicjanci wqrwieni, psu już zaczyna bulgotać w gardle
- Gdzie mieszkacie?
- U brata. To było akurat prawdą.
Adres?
- Brat jest bezdomny. To już prawdą nie było.
Pies pies – chyba na dany znak – skoczył na Rycha. Rychu złapał go w locie i ugryzł w ucho. Wypluł sierść, otarł usta i odjechał. Milicjanci zrezygnowali z dalszych prób porozumienia. Pies został wycofany ze służby. Incydent opisało „Słowo Polskie” w kronice milicyjnej pt.: „Bezdomny chuligan pogryzł milicyjnego psa”. Ja byłem tylko pasażerem w podróży.

Wasz Kot L.dV. w podróży.
Być może.
Nutka z marca 2007 ze zmienionym tytułem.

American Staffordshire Terrier.

Dam Wam odpocząć od łykania wody. Opowiem o mojej psinie pod tytułem „Drakula”(dla przyjaciół „Draki”).Drakula był am. staff. terrierem, czarnym, z eleganckim białym krawatem. Był bardzo życzliwy ludziom i życzliwości wymagał, mało kto oparł się jego urokowi. Opornych tolerował niechętnie. Był wrogiem szczurów. We Frankfurcie szczury przepływają przez Man crawlem w grupach większych niż emigranci z Kuby do Miami. Musiałem ciągle go mieć na lince grubości cumy okrętowej. Przegryzienie jej zajmowało Drakiemu trochę czasu, i moglem zająć się moimi rozrywkami i widokami.W tym na przyszłość.

Dzięki Drakuli bylem znany na wszystkich posterunkach policyjnych. Awanturował się ze wszystkimi stworzeniami większymi od średniego sznaucera. Kiedyś na feście w centrum Frankfurtu zagryzł na śmierć ogromnego pluszowego lwa, głównej nagrody na strzelnicy. Trociny pokryły calą ulicę Zeil. Lew mnie kosztował 89€, a sprzątanie 100.

Innym razem na spacerze pognał za kotem. Pech chciał, ze zza rogu wyjechał policyjny opel. Trójka policjantów natychmiast nami sie zajęła. Policjantka z odbezpieczona spluwą, policjanci gotowi do obronnego zatrzaśnięcia drzwi opla . Kazali mi złapać Drakiego i przywiązać do płotu. Psina zaczęła być nerwowa jak policjanci. Trzech psów w jednakowych ubrankach i suka przekraczało jego przychylność.

Policja kazała nam zapakować się na zakratowaną część auta i powiozła na posterunek. Nie miałem nawet świadectwa szczepienia ospy. To miał być krótki spacer. Psa zaaresztowali, a mnie wysłali po dokumenty. Po dojściu do domu, stał tam już ten sam opel. Zdenerwowany policjant kazał mi natychmiast wsiadać. Po chwili byłem znowu na zupełnie teraz pustym posterunku. W celi mój Drakula wył tak przerażliwie że wszyscy sie ewakuowali. Kazano mi – pod grożbą odstrzelenia nas obu – wynosić się tak daleko jak to możliwe. Dokumenty już nikogo nie interesowały. Z psem – spokojniejszym – poszliśmy ogryzać wołowe kości z rosołu.

Wasz Kot L.daV. w podróży.

Być może.
Nutka z 2007r poprawiona, ze zmienionym tytułem.

Koktajl z kota na cztery osoby. (SE)

Znacie?. Znacie, to poczytajcie.
To koktajl na garden party. Kotu świeżemu wbijamy w pupcię słomkę. Wlewamy przez nią kieliszek kwasu akumulatorowego. Kopiemy w ogródku dołek i umieszczamy w nim kota. Słomką do góry. Zasypujemy.
Po dwóch tygodniach sprawdzamy czy kwas nie zeżarł słomki. Słomka zeżarta przez kwas może być niestrawna dla nas.
Po miesiącu zapraszamy ulubionych znajomych na party do ogródka. Przez słomkę można teraz popić grillowane inne ofiary naszego nieposkromionego apetytu. Po opróżnieniu kota, skórkę można wykorzystać do leczenia reumatyzmu.
Koszt koktajlu 30pln bez przypraw (koktajl bez przypraw, nie koszt) Koneserzy twierdzą ze koktajl z kota dzikiego podszyty jest wiatrem (kot jest podszyty?).
Grillujmy ziemniaki.
To ostatnia nutka na blogu. Jutro się rozstaniemy (ze starą wersją, )możecie ją zobaczyć pod datą z czerwca 2007 przed liftingiem.
Ostatni będą pierwszymi.
Też krótko.

Wasz Kot L.daV. w podróży’
Głaskanie kota obniża ciśnienie.

Ps2 Na pytania o nicka odpowiem raz. Taki żarcik dla uczących się historii z beletrystyki. W tym wypadku dobrej powieści Dana Browna „Kod Leonarda da Vinci”

Pogubiłem się

Mieszka z nami od pewnego czasu mama Toli. Wczoraj po obiedzie mama zawiadomiła mnie:
-Po obiedzie otworzę balkon i wyjdę na spacer.
-Dobrze zamknę za mamą.
Ale jak mama wróci, bo chcę pojechać na zakupy?
- Mam klucze.
Nie drążyłem wątku – nie było publiczności.
Mama wyszła naturalnie naturalną drogą, a ja tuż za nią.
Tuż za bramą spotkałem dawno niewidzianą kuzynkę. Prawdę mówiąc nigdy wcześniej jej nie widziałem.
Dzień dobry Julio – dawno cię nie widziałem
- My się znamy?
- O przepraszam – pomyliłem panią z moją kuzynką. Jak dwie krople, tylko pani jest PIĘKNIEJSZA i SZCZUPLEJSZA.
- Nic nie szkodzi.Szczupła kropla – prychnęła.
To mnie zachęciło.
- Słowo – tu mieszkam. Mogę pani pokazać zdjęcia. Zapraszam.
W ty momencie poczułem się jakbym jedną nogą stał na deskorolce, a drugą na in line scater w szynie tramwajowej. A tramwaj tuż.
Obok przeþłynęła teściowa. Byłem przekonany że lewą ręką w kieszeni płaszczyka robi portret pamięciowy, a prawą w drugiej notuje okoliczności. A może wręcz przeciwnie. Poczułem suchość w gardle. Uwierzyłem w Anioła Stróża.
Przypomniałem sobie że tramwaje tu nie jeżdżą i to mnie uchroniło przed zawałem
- Zapomniałem kluczy – rzuciłem kuzynce OMC(o mało co). Po czym kluczami otworzyłem bramę i usiadłem w klatce na schodach.
Pogubiłem się.

K.L.daV. w podróży.

„Być może”.

Być może w niedzielę napiszę ostatnią nową nutkę. Być może od tego momentu zacznę poprawiać i publikować stare texty(około 80) pełne niedoróbek. Być może będą oznaczone SE(second edition). Być może zdążę(przed zimą i końcem podróży)
K.L.daV.

Cudakowi.

Tę nutkę dedykuję Cudakowi, którego trudno polubić a jeszcze trudniej się z nim zaprzyjażnić.
Ale warto spróbować.
Jak z kobietemi: Nie zerżniesz wszystkich – ale warto próbować.

Sezon za pasem. Zawsze go spędzałem nad morzem lub jeziorami. Problem czy lepiej jest nad morzem,czy w górach został dawno rozwiązany. W lecie lepiej się pije nad morzem, w zimie w górach.
Pamiętam, kiedyś przy pogodzie na czarną flagę poszedłem na śniadanie do ulicznej smażalni ryb. Wtedy(siódma gospodarka światowa) naprawdę można było zjeść niedrogo. Dorsze, flądry, trochę drożej halibuty, drogo węgorze.
W smażalni siedziała na oko miła rodzinka, na oko ze Śląska (Górnego, nie Zdolnego)
Tato co to?
- Leszcz.
- To ja chce lesca. A to tam? Cienkie i długie?
- Frytki.
- to ja chce lesca z frytkami. A cemu te frytki taki długie i cienkie.
- bo są z frytkownicy.
-Eeee, ja myślę że są z kartofli, ino mama ich nie potrafi takich ukroić swoimi paluskami.
– Milcz gówniarzu. Ojciec żałuje na frytkownicę.
- Nie ma na takie duperele. Frytek nie jadamy. Kupiłem szatkownicę do kapusty.
Wzięli zamówione dania z lady.
- Tato!
-No?
- W tym lescu jest frytka. Ostra jakaś.
- To nie frytka tylko ość. Jedz z drugiego końca.
– Z drugiego jest twarda.
- Leszcza jedz z drugiego końca, baranie
- ocy wyssałem, ale łeb tez jest twardy.
- To nie jedz – mama ciągle pamiętała o tych paluszkach.
Myślę że oni jednak kochali dzieciaka – inaczej pozwoliliby mu jeść ość z dowolnego końca. Spotkałem ich na kei.
Tato?
- No?
- Co to?
- Które?
- A o tam.
- Kuter z rybakami łowi ryby.
- A frytki?
- To była ość, nie frytka
- Mogliby ości łowić osobno – rozmarzyło się dziecko.
Dalszego ciągu nie znam. Rodzina potoczyła się dalej
K.L.daV.

Cykliści dnia siódmego

W niedzielę piękna pogoda wywabiła Tolę i mnie na rewerową wycieczkę do Ostritz.
A właściwie to Tola wywabiła szamańską manierą pogodę i mnie z pościeli. Tzn. mnie z pościeli a pogodę z prognozy.
Tłok od rowerzystów panował na szlakach gorszy niż na autobanach w poniedziałek od tirów.
Przy wjężdzie na most staromiejski wyprzedziła mnie dama na damce jadąca koronkowym ściegiem.
-Spódniczka pani się wkręca w przerzutkę – zastopowałem cyklistkę. Stanęła spojrzała na piastę z przerzutką w środku.
Gdzie?
No mówię przecie – ale to nie spódniczka tylko pośladek. W przerzutkę.
A w przedni tryb cycek – skłamałem dla efektu, ale niewiele.
- Tobie się wkręca fiut w przednie koło a jaja w pedało. Kutasie jeden.
Oniemiałem z zachwytu.
- Nie mówi się w pedało tylko pedał – sprostowałem.
-Sam jesteś pedał depie.
- Możliwe – ale wiem w co mi się może wkręcić.
A mówi się wkoło czy koł?
- koło
- No to wkręca ci się wkoło i w pedało. Per analogiam – dodała i odjechała ze swoją innowacyjną polszczyzną.
Dobiła mnie i zatryumfowała. Erudytka pieprzona.
Tola już dawno odjechała, udając że mnie nie zna. Trochę nielojalnie.
Dogoniłem Tolę, kupiliśmy na tankstelli dornfeldera i pojechaliśmy nad piękny zalew po niemieckiej stronie. Niestety błoto, bagno i komary uniemożliwiły opróżnienie flaszki. Zrobiliśmy to w domu.
K.L.daV. w podróży do końca światła