-chodź kocie pójdziemy na spacer
przeskoczymy kilka płotów i murów
powspinamy się na dach płosząc wróble gołębie i wrony
postraszymy kominiarza
i tych niesolidnych dekarzy
potem pobuszujemy po strychu
poszukamy świerszcza za kominem
-po czym zręcznie zsuwając się po rynnie na chodnik
przebiegniemy drogę zabobonnej krzykliwej kobiecie z parteru
podroczymy się z kilkoma psami
i wpadniemy do wróżki by dorobić przy kartach
-na koniec pójdziemy do knajpy aby się upić
ty mlekiem ja wódką
jak prawdziwi faceci
-i cały świat będzie nasz
ze wszystkimi kocicami blond.

Za moje kociarstwo i umiłowanie kotów, dostałam ten wiersz kiedyś od kogoś w prezencie. Zasługuje na to, by był przechodni:-)

Umrzeć – tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
ze tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków pisków na początek.