Porozumienie.

To dialog tylko trochę fabularyzowany. Słowo.

Wczoraj Tola wyrwała mnie z domu na okoliczność ładnej pogody. Na rowerkach pojechaliśmy nad Men. Sączyliśmy leniwie z gwinta dornfeldera2003. Czytałem gazetę, ciesząc się z postępow Polski na drodze do dobrobytu. Tola uznała jednak że dialog integruje.

o! pies.

Nie pies, tylko kaczka – spoglądałem na niebo.

No tak – Tola przyznała mi rację – boję sie psów. Kiedys na rowerze jaden chciał mnie pogryżć.

To nie był pies. Psy nie jeżdżą na rowerach (skłamałem, bo sam widziałem dzielnicowego) .

No tak, ja byłam na rowerze.

Dialog byl rwany, jak ząb przez  stomatologa stażystę.

O! Canoe, jedynka.

Nie mowi sie canoe, tylko kanu, no i to jest barka – znowu w innym kierunku spoglądałem.

No. Wiezie złom .

Teraz Tola obserwowała barkę, a ja kanu.

Kanu nie wożą złomu, to kanadyjkarz.

Zamilkliśmy napawając się sennym landschaftem.

Pięknie kasztany kwitną – westchnęła Tola podziwiając kasztanowiec z prawej.

To nie kasztany. To akacja, ma bardzo słodkie kwiatuszki – mróżac oczy podziwiałem białe kiście kwitnącej akacji tuż nad głowa- bardzo smaczne i słodkie.

Tola zeżarła kiść kwitnących kasztanów.

Wcale nie są słodkie.

To są kasztany – one sa trujące. Skłamałem żartobliwie.

Mowiłeś że akacja. Tola wyglądała na wstrząsniętą.

Akacja to to , a kasztany to tamto – wyjaśniłem ze współczuciem
Dopiliśmy merlota (dornfelder się skończł) i wrociliśmy do domu

Uważam że rozmowa z bliską osobą zespala i utrwala uczucia.

Wasz Kot Leonarda da Vincci w podróży.

Ps. żadnych uwag proszę,  że akacje rosną w Afryce.  Nutka z kwietnia 2007, poprawoina z polską czcionką