Estrada.

W odległych czasach gdy byliśmy osmą potęgą gospodarczą i nierzadko opłacilło się pracować, zatrudniłem się na okres wakacji w Slaskiej Estradzie Wojskowej. Jako elektroakustyk. Praca byla odpowiedzialna choć niecięzka. No i dawała władze nad rożnymi wyjcami produkującymi się na scenie

Każda gwiazdka na miare gminy, a uwazająca się za Marie Callas, lub gwiazdor, ktorego wiedza o solfeżu konczyła się na wysłuchaniu w radiu kryształkowym Pavarottiego, – mogli się spodziewać gwałtownego załamania kariery po koncercie ktory nagłasniałem. Gwiazdy jakoś sobie radziły, zostając moimi kuzynkami. Kuzynow nie potrzebowałem.

Na jednym z koncertow dla szefa MON Norwegii- Griega dręczył facet, ktorego tiembru wyjątkowo nie przyswajałem. Dla poprawy brzmienia w jaskinii(króla gór) właczyłem mu taki pogłos, ze szyby od echa wypadały. Wyszedłem na papierosa i zapomniałem o aparaturze w trakcie umawiania kuzynki in spe na przesluchanie. Wszyscy obecni na koncercie poszli dawno do domu, a to echo grało. I to był moj ostatni dzien pracy, w której zdoyłem wiedzę o lansowaniu kuzynek i o różnicy między krzyżykiem i bemolem. Być może.

Wasz Kot Leonarda da Vinci w podrozy do konca swiatła.